Anong Buhay!

“Bakit pa kailangang mag-alay ng mga rosas sa patay, e patay na rin naman sila’t hindi nila maamoy ito, o hawakan man lamang, o makita man lamang?”

Hindi ko talaga maintindihan ang mga matatanda. Sabi nila’y praktikal dapat ang isang tao sa buhay, ngunit sila na mismo ang kumakalaban sa kanilang mga sarili tuwing nag-aalay sila ng mga bulaklak sa mga yumao, o di kaya’y naniniwala sa mga diyus-diyusan na nagdudulot ng labis na pighati tuwing makakabangga nito ang diyus-diyusan ng iba. Bakit nga ba nag-aalay ang tao sa wala? Bakit pa siya lumalaban sa agos kung sasapitin pa rin niya’y ang puntod?

“Anak, naaalala mo pa ba ang iyong Lola Corazon?”

“Hindi po Inay.”

“Siya ang umakay sa iyo noong kakapanganak ko lamang sa iyo. Hindi mo ba natatandaan, pinagkakaguluhan ka pa nga ng mga nars doon sa labis na panggigigil? At naroon rin ang Lolo mo. Sayang at hindi mo pa siya inabutan.”

“Ano po bang klaseng tao si Lolo?”

“Ang Lolo mo? Hmm… Hindi siya palasalita, tahimik lamang at napakatalino, tulad mo.”

Tulad ko…

“Katulad ba siya ni Itay? Sa inyo nina Tito’t Tita, ang ibig kong sabihin.”

“Ay oo… Natatandaan ko pa noong mga bata pa lamang kaming magkakapatid. Ang Lola mo ang estrikta sa kanilang dalawa. Konserbatibo. Bawal ang ligawan, dapat umuwi bago mag alas-sais, at bawal muna ang magkarelasyon. Ngunit ang Lolo mo’y pilyo. Naaalala ko pa noong tinamad akong pumasok sa paaralan, sinabi niya: ‘Sige, sige. Magsilundag-lundag ka sa kama para uminit ang katawan mo. Tapos, humiga ka’t tatawagin ko ang iyong Ina. Humiga ka’t magpanggap na maysakit…’ at matapos na iyo’y gawin ay pumunta kami sa sinehan at nanood ng isang pelikula! Ngunit tulad rin ng Itay, mahigpit siya sa amin. Kung tutuusin, mas mahigpit pa siya kaysa sa Lola mo.”

Naging bata rin pala ang mga matatanda. Akala ko’y ipinanganak na silang ganoon. Ibig sabihin ba nito’y matutulad ako sa kanila sa aking paglaki? Naku, ayaw ko sanang mangyari sa akin iyon. Nais ko’y manatiling ganito, kuntento sa paglalaro kasama nina Jom at Ricky sa amin. Nais ko’y manatiling bata’t alagaan ni Ina, at paminsan-minsa’y sumakay sa mga balikat ni Itay. Ngunit, sa pagdaan ng panahon, napansin kong binigyan ako ng kalayaan ni Inay, at isang beses ay narinig kong sabihin ni Itay na masyado na akong malaki para pasanin. Naku! Tumatanda na ako, tulad ni Kuya, tulad ni Itay at Inay, tulad ni Lolo’t Lola! Ngunit saan napupunta ang mga matatandang tumatanda? Sa langit daw, sabi ni Inay. Ngunit bakit narito pa sila’t inaalayan ng mga bulaklak at ipinagsisindihan ng mga kandila?

“Anak, sina Lolo’t Lola.”

Nasaan? Kaharap ko’y mga puntod lamang na tinubuan ng damo. Ang mga puntod na batong ito’y aking Lolo’t Lola? Kung sa gayon, hindi ko sila kamukha. Hindi kasi ako isang bato. Kaya’t minarapat kong itanong kay Inay:

“Nasaan po?”

“Narito.” Itinuro niya kung saan.

“Sa lupa?”

“Sa ilalim nito. Naroon ka noong libing ni Lola hindi ba? Akay-akay kita’t may hawak kang puting rosas.”

Si Lola pala iyon… Bakit siya nasa ilalim ng lupa? Akala ko ba’y nasa “langit” siya?

“Inay, hindi ba’t nasa langit na sina Lolo’t Lola?”

“Oo anak.”

Sabi ko na nga ba! Ngunit, kung nasa langit sila (kung saan man iyon), bakit kami nag-aalay sa mga batong ito? Isang kahibangan… Tumungo pa kami rito mula Maynila para lamang mag-alay ng mga bulaklak sa mga batong may ukit na ngalan nina Lolo’t Lola at mga numerong hindi ko maintindihan. Sana hindi na lang kami umalis nang hindi pa kami naperwisyo sa paglalakbay, ngunit sadyang nakalilito ang mga nasa isip ng mga matatanda.

“Bakit po tayo nag-aalay ng mga rosas?”

Hindi sumagot si Inay. Kumunot ang kanyang mukha. Wari’y nag-iisip nang malalim. Naku, wala yata siyang maisasagot sa pagkakataong ito…

“Dahil mahal natin siya.”

Mahal? Bakit niya laging ginagamit ang salitang ito sa tuwing wala siyang maisagot? Sabi niyang “mahal” niya ako noong ako’y pinagsabihan at nagtampo, sinabi niyang “mahal” niya ako tuwing papatulugin akong maaga kahit ayaw ko pa at humingi ako ng dahilan, sinabi niyang “mahal” niya ako nang minsa’y paluin niya ako dahil nakipag-away ako kay Bunso.

“Ano po ba ang ‘mahal’?”

Niyakap ako ni Inay, hinagkan at sinabing iyon ang pagmamahal, at marami pang bagay. Hindi ko alam. Siguro’y bata pa talaga ako para maintindihan ang kanyang ibig sabihin. At kung hindi matalos ni Inay sa kanyang gulang ang ibig sabihin ng “mahal”, ako pa kaya na walang naiintindihan? Alam kaya nina Lolo’t Lola ang ibig sabihin nito? Kung maaari lamang silang bumalik mula sa “langit” na iyon, itatanong ko sa kanila.

“Halika Inay, pumunta tayo sa langit!”

Ngumiti si Inay, inakay ako’t sinabing magpaalam na raw kina Lolo’t Lola. Hindi na ako lumaban pa’t nagpaalam na lamang sa mga batong nasa harapan ko.

Papunta na kami kina Itay ngayon, at aalayan raw din namin ng puting rosas. Si Inay talaga, hindi ba’t lalaki dapat ang nagbibigay ng rosas?

Advertisements

Ang Una Kong Pag-ibig

Mahigit apat na oras na mula nang lumakad ang dyip na sinasakyan ni Tonyo at ng kanyang pamilya. Tulad ng nakararami, isa ang pamilya niya sa libo-libong nakikipagsapalaran sa agos ng buhay. Payat at nanghihikahos si Tonyo bagamat nakakaraos naman ang kanyang pamilya sa pang-araw-araw na pamumuhay at siya’y nakakapag-aral kahit papaano sa isang pampublikong paaralan, ilang kilometrong layo man ang kanyang lakarin araw-araw.

Bang!

Huminto na lamang bigla ang dyip na pumapasan kay Tonyo.

“Paumanhin po” ani tsuper “Ngunit matatagalan ako bago ito maisaayos. Kaunting hintay lamang po…”

Pinababa ng tsuper ang mga pasaherong pasan ng kanyang lumang dyip, isang makulay at pinagandang vintage trak na kaloob ng mga lumisang Amerikano. “1945” ang nakaukit sa gawing likuran ng nasabing dyip.

Ngayon lamang nakita ni Tonyo sa mahigit na apat na oras ng paglalakbay ang kanyang nilakbayan. Hindi na niya matanaw ang baryong kanyang nilisan para sa isang mabuting kinabukasan. Inumit niya ang kanyang kanyang katawan at huminga ng malalim. Dumighay siya at hinaplos ang kanyang mga matang pagod mula sa paglalakbay. Pasan niya sa kanyang mga kamay ay isang pasong tinutubuan ng isang batang punong mangga, ang tanging alaala ng kanyang baryo mula nang sila’y umalis.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“Anak, gumising ka na. Pag-igiban mo ng tubig panligo ang sarili mo’t maghanda ka na. Sige na’t baka mahuli ka pa sa unang araw ng pasok!”

Hindi matambalan ang pananabik ni Tonyong pumasok sa unang araw sa paaralan. Palibhasa’y ito nga ang una niyang araw sa paaralan, at ito ang una niyang taon sa mababang baitang. Mabilis niyang sinunod ang bilin ni ina’t naligo’t naghanda’t parang kidlat ay nauna pa kay Inay sa mabatong daan tungong eskwela. Kinailangan nga muna nilang tumawid sa may kahuyan, kung saan maputik ang daan dahil sa nakaraang bagyo. Nadungisan ang kalinisang kanina lamang ay taglay ng mag-ina. Kapansin-pansin ang pagkainis ni Inay sa sinapit nila sa may kahuyan, ngunit ang damdaming ito’y naparam sa pananabik ni Tonyong pumasok. Binagtas ng mag-ina ang natitira pang kilometro bago makarating sa paaralan.

“Anak, maiwan na kita rito ha. Susunduin kita mamayang dapithapon.” sabay punas sa noo ng makulit na Tonyo, “At narito ang baunan mo” sabay bigay sa baong nakabalot sa dahon ng saging, “At wag kang magpapagod anak, at wag kang lalayo rito…”

Matapos ang mahabang mantra ng kanyang butihing Ina’y tumakbo si Tonyo patungong paaralan. Hinatid siya sa tingin ng kanyang Ina at saka’y sinimulan ang mahabang daang pauwi sa kanila.

Nakarating si Tonyo sa klase sa takdang panahon. Hindi maipinta ang pananabik sa kanyang mukha, isang mukhang maihahalintulad sa isang musmos na natutong maglakad, o di kaya’y natutuhan kung paano sumakay ng isang bisikleta. Sa unang tingin, ang paaralang ito’y salat para sa mga matang mulat sa mga katotohanan ng buhay. Basag ang mga bintana, sira ang dingding na umiinit sa tag-init at tinutuluan ng tubig sa pagdaan ng unos, ang mga pader nama’y tila magigiba na’t mahuhulog sa mga malas na kaluluwang napapaloob sa silid kung ito ma’y mangyari, malamok, makati, mainit… Ngunit ang lahat ng ito’y napakaganda sa mga mata ni Tonyo. Ito ang kanyang kastilyo, ang kanyang bagong kanlungan.

Dahil likas na mahiyain ay minabuti na lamang ni Tonyong manood sa mga batang naglalaro sa labas, sa ilalim ng isang patpat na nagpupugay ng isang watawat na nakasabit. Hindi pamilyar ang mga mukhang kanyang nakita, palibhasa’y siya lamang ang taga-kanila na naroroon. Naaalala pa niya ang panghahamak na ginawa sa kanya ng mga kapitbahay: “Huwag niyo na pag-aralin ‘yan! Wala namang makukuha ‘yan sa sistema ngayon! Hus! Tingnan mo ang anak kong si Impo, ni hindi nakapag-aral pero mahusay na magsasaka ngayon!”, “Ipag-aaral niyo siya? Naku, wag na. Sayang lamang ang perang igagastos niyo sa kanya! Mabuti pang ipangpuhunan niyo na lang ‘yan para sa susunod sa pag-aani.”. Nakita niya sa kanyang mga mata kanina lamang ang mga tingin ng mga kapitbahay. Mapanghamak at wari’y naiinis. Nalungkot si Tonyo. Hindi kasi niya maintindihan ang mga matatanda. Palibhasa’y ganyan lamang talaga sila. Puro na lamang mga “matatandang” bagay ang mga iniintindi.

Nasira ang paggunita ni Tonyo nang magsimula na ang klase. Pinapapasok na kasi ng isang binibini, batang-bata pa at kakikitaan ng gandang tulad ng isang ligaw na rosas, “na kung sa unang tingin ay babaliwalain ngunit kung titingnan nang mabuti’y makikita ang tunay na ganda”, ang mga batang magiging kaklase niya. Nanumbalik sa kanyang mga mata ang dating sigla ng musmos.

“Magandang umaga mga bata.” ani ng binibini, “Ako ang inyong magiging guro para sa taong ito. Ang aking pangalan ay Bb. Anna.”

“Magandang umaga po Binibining Anna!” sabay-sabay na hiyaw ng mga bata.

“Ay! Magandang umaga po Binibining Anna!” pahuli namang pahabol ni Tonyo.

Natawa ang klase. Namulang tulad ng isang hinog na kamatis si Tonyo. Mainit ang kanyang pakiramdam. Tumulo ang isang butil ng pawis mula sa kanyang noo. Minabuti ng gurong patahimikin ang kanyang mga kaklase. Alam kasi niyang bago si Tonyo sa kanyang klase. Pinaupo niya ang mga bata’t sinimulan ang klase sa pamamagitan ng pagpapakilala ng sarili. Tumayo ang mga kaklase ni Tonyo’t nagpakilala: “Jordan, Crishella, Hesus, Lino, Ado, Kristina…” Nang makarating kay Tonyo’y may kaunti pang pag-aalinlangang magpakilala si Tonyo, kung hindi lamang sa pag-alok ni Bb. Anna sa kanyang magpakilala.

Matapos ng pagpapakilala’y pormal na nagsimula ang klase. Ipinakilala sa kanila ni Bb. Anna ang mundo ng agham, matematika, literatura, kasaysayan at mga mabubuting gawa. Ganito ang sitwasyon sa mga paaralang pampubliko, ang guro mismo’y nagtuturo sa lahat ng larangan. Sa ganitong paraan ay maaaring mababang dekalidad ng edukasyon ang matanggap ng mga estudyante. Ngunit hindi sa kaso ni Bb. Anna. Mahusay at kay galing ng kanyang pamamaraan. Hindi siya tulad ng ibang gurong nagtuturo lamang para maghanapbuhay. Nasa kanyang mga mata ang apoy ng mga bayani, ng isang tunay na nagmamahal. Nagtapos ang klase noong dapithapon, at sinundo si Tonyo ni Ina.

“Kamusta ang araw anak?” tanong ni Ina.

“Masaya po!” tugon ni Tonyo.

Kinabukasan, nagtungo nang mag-isa si Tonyo sa paaralan. Alam na niya ang daan patungo roon. Binagtas niya muli ang mabatong daan patungong paaralan. Ngunit ang mahabang paglakad na ito’y hindi niya pinansin. Hindi niya maintindihan, ngunit sa bawat hakbang na kanyang gawin ay nawawala ang bigat ng katawang kanyang pinapasan. Hindi rin niya pinapansin kung minsa’y makatapak siya ng isang batong ang sakit ay tumagos sa kanyang mga tsinelas. Kung bakit ay hindi ko alam.

Nakarating si Tonyo sa paaralan. Nakita niya si Bb. Anna sa silid-aralan. Hindi pa pala nagsisimula ang klase.

“O, Tonyo, bakit ka naririto’t maaga pa?” pakikisuyo ng guro.

Namula si Tonyo. Nakaramdam siya ng kaba sa kanyang sasabihin.

“Opo ma’am!”

Napangiti ang guro.

“Nakakatuwa kang bata. Bakit hindi ka muna lumabas at makipagkilala sa mga kamag-aral mo? Mamaya pa magsisimula ang klase.”

Lumabas si Tonyo. Hinaplos niya ang kanyang dibdib. Kumakabog. Dumadagundong. Hindi niya maintindihan kung bakit. Umupo siya sa isang bangko sa tabi at nanood na lamang sa mga kamag-aral hanggang magsimula ang klase.

Tinalakay ni Bb. Anna sa araw na iyon ang agham at matematika. Naging aktibo sa talakayan si Tonyo. Bawat tanong ng guro’y sinasagot, at bawat puwang naman ay iniisip niya si Bb. Anna: “Tulad siya ni Ina, mabuting tao at masayang kasama. Hindi siya tulad ng mga matatanda. Tulad siya ni Ina…”

Lumipas ang mga araw at ipinagpatuloy ni Tonyo ang kanyang mga araw sa unang baitang. Minsa’y siningitan niya ng isang bulaklak ang libro ni Ma’am. Gayon na lamang ang paghiyaw ng klase nang madiskubre ito. Minsa’y tinutulungan rin niya si Ma’am na magbuhat ng mga libro. Noong una’y napagbintangan siyang “sipsip”, ngunit nang lumao’y panay kantsyaw na ang kanyang tinanggap. Minsan naman ay kumain siya kasama si Ma’am sa silid-aralan habang naghihintay ng ikalawang bahagi ng araw. Inabot niya minsan ang isang tuyong pabaon ni Ina sa kay Ma’am. Lalong kinantsyaw si Tonyo, ngunit naging tahimik lamang siya. Ayaw niya kasing magmadali.

Kakauwi lamang ni Tonyo matapos ang isang masayang araw kasama si Ma’am nang nauliningan siya sa pag-uusap ng kanyang mga magulang.

“Sinang, hindi na tayo maaaring lumagi rito. Lumalaki na ang anak natin. Kailangan nating isipin ang kanyang kinabukasan.”

“Ano ang maaari nating gawin?”

“Balak ko sanang lumuwas tayo sa Maynila. Maraming trabaho roon Sinang. Makakaraos tayo roon!”

“Hindi!”

Ang tinig na ito’y nagmula kay Tonyo, lumuluha at namumula. Tumakbo siya palabas at binagtas ang layo ng paaralan. Ang sinag ng buwan ay sapat na upang makarating siya sa kanyang kanlungan. Naroon pa si Bb. Anna, nangwawasto ng mga pagsusulit. Nakita siya ni Tonyo’t tumakbo patungo sa kanya.

“Tonyo? Bakit ka naririto sa ganitong oras ng gabi?”

Ngunit luha na lamang ang maaaring isagot ni Tonyo. At nahimlay siya sa yakap ni Ma’am, at tuluyang nawalan ng gunita.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“Sakay na po kayo! Naiayos na po ang dyip!” may pagmamalaking pagpapahayag ng tsuper.

Muling sumakay sa dyip ang mga pasahero. Bago sumakay, isang huling tingin ang ibinaling ni Tonyo sa direksyon ng kanyang nilisang baryo. At matapos nito’y tuluyang isinuko ang hinaharap sa pagsakay sa dyip patungong Maynila. Ngunit hindi siya nag-iisa. Kasama niya ang isang pasong tinutubuan ng punong mangga. Bigay ni Ma’am nang hindi siya malungkot sa pagbiyahe.

Four Seasons

Butterflies come to make love to the roses,
The warm spring has come at last to thy days.
Life and joy abound, youth and vigor grows,
Thy splendid beauty shines in many ways.

And summer comes and the days grow longer,
Life yields to life and cycles are reborn.
Out of the old comes the new far better,
Stronger, leaving behind the days forlorn.

As thy leaves turn red and slowly wither,
Come thy late blossoms lovely that I cull
And as the air turns crisp autumn sweeter
I behold thy loveliness in its full.

North Wind blows softly as winter draws nigh,
When flowers cease to bloom, and birds, to sing.
Thy beauty has left, for all fair shall die
Someday, to fated sorrow shall thee bring.

I’m Sorry

If only I can say sorry to you,
But the words just can’t come out of my mouth.
If only I could turn back time just once,
I could’ve said sorry to you.

Together in a room full of strangers,
Your fair eyes meet mine, and my eyes meet yours
Yet I just can’t find the words to say now,
I should’ve said sorry to you.

If only dreams can come true just this once,
I would be dreaming of you in my arms.
In my arms, in my arms for a moment,
I would’ve said sorry to you.

On Defeat

Teach me how to forget you forever,
Help me move on to the course of my life.
And when your mem’ry comes back to me nev’r,
Shall this pain finally cease to be rife.

Yet to forget would leave a part of me
With you, likewise, to me, a part of you.
How then can I forget you completely?
They will all come back to haunt I and you.

Sometimes, to surrender would be nobler
Than to keep on fighting for a lost cause.
To fight is brave yet to lose is braver.
To hold on is foolish when one’s at loss.

MUNA Conference, Day 2

North Korean Nuclear Tests, Disregardment of Foreign Debt for Poverty-stricken Nations, the Fight against Terrorism, Arab-Israeli Conflict, Disarmament Procedures for Nuclear Weapons, Genetically-Modified Organisms (GMO’s), Water Redistribution, Securing the Rights of Cultural Minorities, Anti-discrimination Measures, Protection of Human Rights, Religious Tolerance, Waste Management, Education for the Masses, Trade Embargo, Weapons of Mass Destruction (WMD), Nuclear Arms Race…

These are some issues facing our world today. We have a lot of problems, yet complicated as they may seem, we have one simple solution: Unity, on the basis of being one people living in one world. Let’s face it: no matter how much we try, only through our combined efforts can we achieve the ideal world of which we seek. This means working together, and I’m not only speaking to the leaders of the world, I’m speaking to every person who believes that change begins with the self and seeks to improve him/herself for the progress of this world.

MUNA, Day 2 was the most stressful yet the most productive part of this conference. Today, the GA or General Assembly was assembled to discuss resolutions to solve the problems of today. Ever seen movies depicting aliens threatening to invade the earth and in a sudden cut scene, we see the UN panicking? Yes, it was something like that, minus the threat of world destruction of course. The big problem we faced was finding the “Golden Mean” solution to the problems of the world despite the many differences we have. It was really hard to come to a consensus when we all had different national interests and priorities. In fact, out of 8 resolutions we debated on for 8 hours straight, only 3 passed.

Setting aside all the politics and bureaucracy, I realized that this world is badly in need of great leaders. And these leaders will come from us, this generation. This world isn’t for the adults to burn and pillage, this world is for us to live and grow in in the ways of peace. This world is for our children and for the many generations of mankind to come. We shall be better than the present and those who have come before us!

MUNA Conference, Day 1

As we were going to the WHO Building on the UN Avenue at Manila, I couldn’t help but think of the experiences I would undergo. As I reflect on my expectations then, I realized that they exceeded far more than what I had ever expected. There I was, before an assembly of nations to discuss the matters on the international level.

This was the world I was born into today.

The MUNA (Model United Nations Assembly) Conference is held once every year in different countries around the world. This year, it was held at the WHO Headquarters here in Manila. This conference is basically just a simulation of the actual United Nations proceedings, we did everything the UN way.

Being a first-timer, I couldn’t help but feel intimidated at first. International schools were there, even delegates from Singapore came here to participate. For the first time in my life, I was among peoples of many walks of life: Indian nationals, Singaporeans, Americans, Chinese, British, among many others. I admit that I had a hard time understanding these people, but it was worth it when I look back. Intermingling with these people have taught me the beauty of variety of the peoples of the world. Now the world has become more beautiful in my eyes. I say so because I have seen the flaws of humanity, that emphasize our redeeming qualities and the differences that make us unique. It may sound boring, but believe me, politicking is fun. It’s a blend of everything your are: your mind, your wit and your stamina. It’s a test of who you are and how far you’re willing to fight for what you know is right- a chance to change the world.

But MUNA wasn’t all about politicking. I remember having a fiery debate with other delegates where tensions rose among us. However, when we came out of the room, it was as if nothing happened. Here we were, representing different peoples, fighting for our different causes, only to be united as friends. No wonder why this was called the Model United Nations Assembly: for the world to “model”, or emulate. If only the world were like this, like this little world I was born into today, then maybe it would’ve been a better place to live life.”

With this the delegate from Nigeria closes his speech. Thank you honorable chair and fellow delegates.

Gapo

Putol dito, putol diyon, hanggang makalbo ang bundok,
Buga rito’t roon, walang humpay na lura ng usok,
Tapon diyan at tapon dito ng basurang kay bantot,
At sa pagsapit ng bagyo’y ang lahat ay nasasangkot,
Ng lagim, walang pinatatawad ang galit ng unos.

Kailan lamang ay sinariwa sa aking gunita,
Ang sinapit ng aking mga kababayan sa baha.
Nakalulunos, kahabag-habag na isipin ito,
Ang mga panganib at sakunang nilikha ng taong,
Sumisila sa lahat, ang hustisya’t hatol ng langit!

Naaalala mo pa ba, aking kapwa Pilipino?
Ang nangyari sa Payatas, Cherry Hills at sa Baguio?
Ang sinapit ng Leyte, ang pagkalbo ng Sierra Madre,
Ang kamatayan sa Guimaras? Kalikasa’y ‘di libre,
Kaya’t kung sakali ay mag-isip-isip ka na ngayon.

Matuto mula sa nakaraan nang hindi maulit,
Ang ganti mula sa kalikasang ating sinapit.

Turon

Kung ako’y maaaring kanin, ako’y isang turon,
Na kung sa una’y mamatahin at huhusgahan,
Sa panlabas na kaanyuan ay magbabago,
Matapos na ako’y iyong damputin at tikman.

Payak man ang turon sa panlabas na anyo ay,
Kay tamis naman kung lalasapin sa ‘yong bibig,
Sarap ay walang maliw, natatangi sa lahat,
Ako’y turon, tikman ang kaloob na pag-ibig.

Sa unang tingi’y maaaring husgahan ang turon,
Hitsura at korte’y hindi kahali-halina,
Katulad ko’t katulad mo, ay hinahatulan,
At minamathan ng nakararami, ng madla.

To You

It hurts to care for one more than thyself,
For much is at stake, far more than the self,
Yet to care deeply and true for someone,
Would be so much better than all things done.

‘Tis truly such pain to endure the blows,
That bend the iron will and break the soul.
Yet to brave such pain is such sweet reward,
Though there be no promise, though it be hard.

Whenever my eyes meet yours in a room,
Filled with uncaring faces that loom,
Memories of times past I reminisce,
Moments of dear solitude that I miss.

Such virtue draws me to thy fond embrace,
That strengthens the feeble heart through the days,
Such love makes me powerful in men’s eyes,
Yet the secret behind is you, I rise!

Your knight in shining armor I am not.
Nor a prince, of which power is his lot,
Nor a king to be respected with fear,
All these great men I am not, my dear.

I am but a pauper to thy sweet love,
Nothing, but all that I am and my love,
For which I am prepared to die and fight,
Your poet, of your love shall ever write.

  • Calendar

    November 2006
    S M T W T F S
    « Oct   Dec »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Archives

  • Categories

  • Oliman

    For people who love to think.

    Jian Carlo R. Narag, MD

    2005-2017

  • Advertisements